Minakowska.pl

Co ósma Polka w wieku 25–44 lat zobaczyła mój post. Potem pod nim rozpoczęła się bitwa o to, kto ma prawo nazywać się kobietą.

9 lipca 2026 roku o godzinie 8:08 napisałam na Facebooku:

Czeka mnie ciężka operacja. Tu, pod spódnicą.
54 tys. zł kosztuje wycięcie resztki męskich organów
i zrobienie na ich miejsce tego,
co od zawsze być tam powinno,
lecz natura popełniła błąd.

[tu oryginalny wpis na Facebooku, tu jego kopia tutaj, na moim blogu].

Dalej wyjaśniłam, że niechciane organy zostaną usunięte, że zachowane zostaną połączenia nerwowe i że powstanie kobieca anatomia zewnętrzna. Tyle, bym mogła bez lęku iść nago do damskiej sauny.

Na końcu poprosiłam o kupowanie mojej książki Kobiecość jest radosna. To ze sprzedaży własnej pracy próbuję sfinansować operację, której nikt mi nie refunduje.

W ciągu dwóch dni Facebook wyświetlił ten wpis ponad 2,2 miliona razy. Dotarł on do około 1,3 miliona odbiorców. Niemal wszyscy byli ludźmi, którzy wcześniej mnie nie obserwowali: 99,3% ekspozycji pochodziło od osób niebędących moimi obserwatorami, a 94,5% ruchu wygenerował system rekomendacji Facebooka.

Algorytm wziął moją prywatną opowieść o ciele i położył ją na ekranach telefonów w całej Polsce. Czytaj dalej →

Czeka mnie ciężka operacja. Tu, pod spódnicą.
54 tys. zł kosztuje wycięcie resztki męskich organów
i zrobienie na ich miejsce tego,
co od zawsze być tam powinno,
lecz natura popełniła błąd
i wyrosło tam coś paskudnego.

To coś, co się nazywa
słowami tak wulgarnymi,
że choć tych słów jest tak wiele,
żadnego z nich nie można
bezpiecznie tu użyć.
Ale wiecie, o co chodzi.

To coś będzie wycięte
i wyrzucone na śmietnik.
Tam, gdzie jest jego miejsce.
Tam, gdzie rok temu wyrzucono
moje „jaja”.

W zamian za to powstanie tyle,
żebym mogła iść śmiało nago
do damskiej sauny
nie budząc podejrzeń.

Połączenia nerwowe będą zachowane.
Będzie clitoris oraz labia minora et maiora.
Będę czuła. Będę mogła przeżywać.

Nikt mi za to nie zapłaci,
nie zrefunduje.

Dlatego proszę, kupujcie moją książkę.
To jest moja cegiełka.

Ona pozwoli mi sfinansować,
choćby w części,
naprawienie błędu natury.

Bo kobiecość jest radosna.
Choć czasem boli.
Wiem to bardzo dobrze.

Zapraszam tutaj:
https://kobiecosc.minakowska.pl/

W ciągu 50 godzin post o mezoterapii, oparty na rodzinnej historii z 1908 roku, miał 600 tysięcy wyświetleń, dotarł do około 2% wszystkich kobiet w Polsce (ponad 400 tysięcy osób — w 91% kobiet) — i wygenerował 274 komentarzy, które odsłaniają głębokie napięcia między biologią, doświadczeniem a kulturową interpretacją kobiecego ciała.

W tym tekście traktuję tę sytuację jako eksperyment naturalny: analizuję spontaniczną debatę kobiet nad tym, czy kobiecość oznacza cierpienie, wybór czy coś jeszcze — oraz jak w tym sporze sytuowana jest kobieta transpłciowa jako podmiot mówiący. Czytaj dalej →

Mam menopauzę od urodzenia. Czytaj dalej →

Pamiętacie, jak na pierwszych stronach Przedwiośnia Stefan Żeromski opisuje matkę Cezarego Baryki? Zaraz Wam pokażę, że to niemal ta sama historią, jaką Bolesław Limanowski opisuje swego współlokatora z zesłania w Archangielsku — mojego prapradziadka Karola Minakowskiego. Zobaczcie zresztą sami. Jak dacie radę doczytać do końca, to będziecie mogli się ze mnie pośmiać. Czytaj dalej →

Antoni Kuszel, młody arystokrata z Podlasia, mając 19 lat zaciągnął się do korpusu skautów (guidow) księcia Józefa Poniatowskiego. Wkrótce został kapitanem huzarów. Dzielnie walczył przeciw Rosji w 1812 r., za co dostał Legię Honorową i Krzyż Virtuti Militari. W bitwie pod Dreznem w 1813 zdobył 4 działa, a potem był ciężko ranny i trafił do niewoli. Wrócił z niewoli jako major, a władze Królestwa Kongresowego pozwoliły mu nadal nosić mundur. Z takimi bohaterami to jednak różnie bywa i ich historie niekoniecznie nadają się dla dzieci. Czytaj dalej →

Dostałam odpowiedź na mój list do ks. bpa Andrzeja Jeża. Mojego, tarnowskiego biskupa. W liście tym ksiądz biskup potwierdził, że widzi we mnie kobietę. Biskup pisze: „Dlatego Pani, jako osoba raz ochrzczona w Kościele, pozostaje w nim”. Nie zostałam wykluczona ze wspólnoty (ekskomunika) ani nie uznano, że sama się z niej wykluczyłam (apostazja). Obowiązują mnie te same zasady, co wszystkich. Czytaj dalej →